Advertorial

Het meisje en haar fiets

Voor mijn tweede (of derde) verjaardag kreeg ik van mijn opa en oma een echte grote meisjesfiets, eentje met zijwieltjes die er nog af konden wanneer ik echt zou leren fietsen. Een paar jaar later was ik hem ontgroeid en was hij flink verkleurd. Ik denk dat ik toen een jaar of acht moet zijn geweest. Toen kreeg ik een nieuwe fiets.

Met mijn ouders en mijn zusje gingen we op pad naar de fietsenmaker in het dorp. Ik probeerde verschillende fietsen uit en daar was dan mijn eerste echte meisjesfiets van 20 inch. Toen ging je nog echt naar een fietsenspeciaalzaak om een fiets uit te proberen en als je dan eenmaal gekozen had moest je ook nog weet ik het hoe lang wachten tot het stalen ros eindelijk mee naar huis mocht, omdat het exemplaar dat je had uitgeprobeerd slechts een testexemplaar was, een showmodel, en in de winkel moest blijven.

Toen ik een grotenmensenfiets mocht, in groep 8, kwam er eentje van marktplaats. Ik wilde dolgraag met de hype mee en smeekte om een omafiets. Maar, mijn ouders zagen mij liever op een fiets met versnellingen fietsen, omdat ik niet lang daarna dagelijkse tochten van ruim 15 kilometer naar school zou moeten maken. Dus, kwam er een fiets met maar liefst zeven versnellingen! Geen meisjesfiets van 26 inch, maar direct een grote mensenfiets van 28 inch. Mijn record was 15 kilometer in iets meer dan een half uur, van de wind af, in de zevende versnelling. Daar kon mijn scooter, die ik op mijn zestiende kocht, net tegenop!

En nu, in Groningen, is er een einde aan het tijdperk van mijn goede fietsen carrière gekomen en fiets ik rond op een barrel dat nog net niet van ellende uit elkaar is gevallen. Al jaren. Goede fietsen worden immers gejat en deze valt niet op tussen de rest van het oude ijzer. Op een dag hoop ik opnieuw een mooie fiets te kopen zoals ik deed toen ik met mijn ouders mijn eerste échte meisjesfiets ging kopen. Ik kijk uit naar de tijd waarin Melle bij mij voorop en achterop kan zitten en ik daarvoor een geschikte fiets heb gevonden en gekocht, en daarna, wanneer Melle zijn eerste eigen fiets krijgt en naast zijn ouders de hele stad doorfietst. Die fietsen worden waarschijnlijk allang niet meer fysiek gekocht, maar gewoon besteld via internet en bezorgd in een doosje, zodat je hem zelf in je woonkamer nog kunt opbouwen. Ik kan niet wachten!

Quote

Previous Post Next Post

You Might Also Like

6 Comments

  • avatar
    Reply Dina juli 20, 2015 at 12:16 pm

    Zo leuk dat je je eerste fiets nog herinnert. Ik weet het ook nog heel goed, ik vond het zo spannend en voelde me al heel ‘groot’ (volwassen?).

  • avatar
    Reply Kim juli 20, 2015 at 12:27 pm

    Wat ontzettend leuk om te lezen. Je neemt me weer helemaal terug naar mijn eigen ‘klein zijn’. :) Ik herinner me al deze overgangen en veranderen ook nog heel erg goed.
    Liefs!

  • avatar
    Reply Lidia juli 20, 2015 at 5:51 pm

    Leuk verhaaltje mijn eerste fietsje is nu van mijn zusje misschien kunt u ook aan uw zoontje uw eerste fietsje geven? is maar een ideetje hoor hoeft niet.

  • avatar
    Reply Anneleen juli 20, 2015 at 6:56 pm

    Heel mooi om te lezen! Ik heb mijn – grote mens – fiets gekregen van mijn bompa (hij is ook mijn peter) voor mijn plechtige communie. Herinner ik me ook nog heel goed en draag er nog steeds veel zorg voor :)

  • avatar
    Reply chucky1012 juli 20, 2015 at 10:42 pm

    Herinneren doe ik mijn eerste fiets maar al te goed.
    Leuk.

  • avatar
    Reply Olga juli 20, 2015 at 11:45 pm

    Een huis in een redelijke buurt is ook niet alles: in een jaar tijd zijn er 4 fietsen van mij verdwenen, omdat ik helaas de verkeerde man getroffen had :’) Dag met je handje tegen je geliefde damesfiets(en).

  • Leave a Reply